شماره مجازی و رند را چه کسی بخرد؟
اگر خلاصه بخواهید: کسی که به یک خط دوم برای کار، تبلیغات یا ثبت‌نام در سرویس‌های خارجی فکر می‌کند، نه کسی که می‌خواهد سیم‌کارت اصلی‌اش را کنار بگذارد. صاحب کسب‌وکار کوچک، کسی که می‌خواهد تلگرام یا اینستاگرامش را با شمارهٔ جدا باز کند، یا کسی که خارج از ایران زندگی می‌کند و برای دریافت پیامک به شمارهٔ ایرانی نیاز دارد، با خرید شماره مجازی به هدفش می‌رسد. اما حساب بانکی، سیم‌کارت قسطی و احراز هویت دولتی با این نوع شماره جلو نمی‌رود؛ برای آن‌ها سیم‌کارت واقعی لازم است.
کدام گروه‌ها بیشتر سراغش می‌روند
توسعه‌دهنده‌ها اولین گروه‌اند. کسی که مشغول نوشتن اپلیکیشن است، برای تست پیامک تأیید به شماره‌های زیادی دسترسی می‌خواهد. گروه دوم، کسانی‌اند که کارشان با پیامک تبلیغاتی یا پاسخ‌گویی به مشتری گره خورده و دلشان می‌خواهد خط شخصی‌شان از شمارهٔ کاری جدا بماند. نفرات سوم هم کاربرانی هستند که می‌خواهند در سرویس‌هایی حساب بسازند که شمارهٔ ایرانی را نمی‌پذیرد یا برعکس، شمارهٔ ایرانی می‌خواهد.
یک نکتهٔ فنی را هم بدانید: شمارهٔ مجازی معمولاً پشتش سیم‌کارت فیزیکی نیست. اگر تمدید نکنید یا شارژ نگذارید، همان شماره از دستتان در می‌رود و دسترسی به پیامک‌هایش را از دست می‌دهید.